23/12/2008 - BAŞLIKSIZ BİR SONBAHAR YALNIZLIĞI
Gelincikler… Sarı ekin tarlalarında, tek tük papatyalar eşliğinde, dikkatle bakıldığında sapları tüylü gelincikler… Gecenin bir yarısı farid farjad eşliğinde; belki başka zaman çarpsa gözüme sıradan gelen ama kemandan mı bilmem, beni geçmişime götüren bir fotoğrafa bakıyorum şu an… Ekranı kızıla boyayan, sapları yeşil ve yapraklarının dip kısımları siyah gelincikler… Onların henüz tomurcuk halini bilirim... Çoğunuzdan iyi bilirim onları… Açmazlar ne pembe, ne de beyaz iken… Ama gördüm beyaz hallerini, pembe hallerini… Bir şeyler yazmak için mucize gerekir bazen… Aylar, hatta yıllarca sustuktan sonra belki mucizeydi bana keman ve gelincik Yazmak için… Seni yazmalı bu gece… Son gördüğümde kaldırım değiştirmiştin beni karşında farkettiğinde… Hiç görmemişsin, tanımıyormuşsun gibi Bir yabancı gibi… Oysa yabancılar bile akıp gidiyordu yanımdan sen kaldırım değiştirdiğinde, bir yabancı bile olamadın belki… Şaşıyorum, benimle aynı kaldırımı bile paylaşmaktan aciz bir insana yazıyor olmama… O gün tam olarak ne hissettiğimi hatırlamıyorum, hatırlayamıyorum. Gözlerin o kadar sade ve net ki aklımda… Ağustostu… Sıcaktı… Unutamam elbet Otobüsteydik… Bana kağıt ve kalem vermiştin. “yaz beni” demiştin… ne yazayım dediğimi hatırlıyorum, ne yazdığımı da… belki çok daha fazlasını yazmamı dilerdin fakat sana “seni seviyorum” dan başka hiçbir şey yazamamıştım… Az geldi sana sevilmeler… Az geldi bana yaşadıklarımız… Bu yazdığımın sana hiçbir zaman yetmediğini biliyorum… Otobüsten indiğimizde sahile doğru yürümüştük. O kadar hızlı yürüyorduk ki… Günü erkenden bitirme çabasıydı sanki adımlarımızı sık tutmamızı tembihleyen… Son günümüz olduğunu biliyor muydun bilmem ama ben hiç bitmeyecek sanmıştım o yoksul sarhoşluğu… Telaşlı sahil turumuz bittiğinde, yani eve dönmemiz gerektiğinde, yani bitmek üzereyken her şey, elin hala avucumdaydı… Arabaya binmiştik eve gitmek üzere elin hala avucumda… Ateş damlası ellerin avucumda… Unutmam işte... “ çabuk üşürüm” dedin, üşümekten söz ettik.. Sıcaktı… Üşümekten söze ettik Yeni başlamıştık ve ayrılıktan söz ettik… Ayrıldık… Bir daha hiç sesini duymadım, resmini görmedim, haber alamadım… Şimdi otobüsteyim, bana kağıt kalem uzatıyor “yaz beni” diyorsun Şimdi yalnızlığımla sırnaş, yıllar önce yapmamı isteğin şeyi yapıyorum… Seni yazıyorum… Fark ettin mi? “Seni seviyorum”larım tükenmiş!
MUHAMMED EKİNCİ
| 